چت کردم، سکس کردم، غذا خوردم. سیگار می‌کشیدم و قطعه‌ی Eloy تو گوشم تکرار می‌شد و نور زردی ریخته بود روی دامن زردم. we will do more, we will do more about our get on
Eloy می‌خونه و من فکر می‌کنم خیلی دیره برای بیدار بودن. غصه می‌خورم.

و خواب‌های آشفته می‌بینم گرچه پرآرامش می‌خوابم. و بیدار که می‌شوم حالم خوب است گرچه در خواب زاری می‌کنم. و بوشهر هنوز به خوابم می‌آید گرچه در تهران به آرامی نفس می‌کشم. و بوشهر یک کاراکتر است، شب‌ها به خوابم می‌آید، صورت و اندامش را نمی‌بینم اما صورت و اندامی دارد لمس شونده، به باریکی و ظریفی بندری زیبا، عمیق، طوفانی. و خواب می‌دیدم درازکش در اتاق می‌گریم، بوشهر بالای سرم ایستاده بود، اندامش به روشنیِ پسری رشید، چهره‌اش به محویِ بندر وقتی که شب‌ها شرجی راه بر نفس می‌بست، و سخت نفس می‌کشیدم در خواب و بی‌قرار اشک می‌ریختم، بدنم دولا شده بود و پیچ و تاب غریبی برمی‌داشت، انگار که مفصلی نداشتم، انگار که ماهی بودم، از آب جدا افتاده، در اشک‌هایم غوطه می‌خوردم، به عمق نمی‌رسیدم، خلیج دور بود، و بوشهر خم شد بر چهره‌‌ام، با زبانش صورتم را لیسید و اشک‌هایم را مکید، با دقت و ظرافت، همه‌ی قطرات را یک‌به‌یک جمع کرد، نوشید، در خود ریخت اشک‌هایم را، و در خواب می‌اندیشیم که اشک‌هایم گلوی بوشهر را تلخ خواهد کرد، که اشک‌هایم از همه‌ی آب‌های خلیج شورتر است، که اشک‌هایم تو را آزار خواهد داد بوشهر، بوشهر اما آرام و باوقار بود، و اشک‌هایم را هر چه تلخ، هر چه شور، به آرامی در خود جای داد و مغرورانه بالای سرم ایستاد، من هنوز کنار پایش روی زمین درازکش بودم گرچه دیگر نمی‌گریستم، آرام شده بودم، احتمالاً بوی دریا می‌آمد، که نمک است و جلبک، بوی سنگ است و ابتدا، بوی خاک است و انتها

و بوسه بر بوسه، و بوسه بر گونه که تکراری نمی‌شود هر چه تکرار می‌شود، و بوسه می‌زدم بر گونه، و بوسه بر بوسه، که من در شب پنهان بودم و در دست‌هایش آشکار دیده می‌شدم، که در بوسه‌اش می‌جوئیدم و نمی‌یافتم، و او در من می‌جوئید و می‌یافت، و بوسه در بوسه، پشت بر پشت و رو در رو، می‌مالیدیم و می‌آویخیتم، تن در تن و گوشت بر پوست، می‌سابیدیم و می‌نالیدیم، و من که گمشده‌ای بودم بر پشت او سوار شدم تا در گمراهی‌ام تنها نباشم، و او که مقصدی نداشت بر سینه‌ام نشست تا در بی‌اتنهائی‌اش غمگین نباشد، و بوسه بر بوسه، و صدا در صدا گم می‌شد و نام‌ها در نام‌ها فرو می‌رفت، و فرو می‌رفت، بوسه بر بوسه، بوسه بر گونه، بوسه بر آن‌جا که دیده نمی‌شد، بوسه بر آن‌چه که لمس نمی‌شد، در پس نوازش موها، تن خیال‌بافی عجیبی بود، و هر چه که بیش‌تر بوسه، لب‌ها راز می‌گفتند، تن‌ها جابه‌جا می‌شدند، و من که نمی‌یافتم در بوسه‌اش، در اشتیاق خود پای فشردم و پیش رفتم، شاید که رسته باشم، شاید که دو بال در آخر شب بر شانه‌ام رسته باشد، شاید که بوسه بر گونه

داستان راستان

اومدم خونه دیدم توی وایبر نوشته برام:

احمد شاملو یه شعری داره که توش می‌گه، "از مهتابی  کوچه‌ی تاریک خم می‌شوم و به جای همه‌ی نومیدان جهان می‌گریم، آه من، حرام شده‌ام." البته من اساساً با شاملو مشکل دارم. همین آیدا در آینه رو که می‌خونیم فکر می‌کنیم که ای وای عاشق‌تر از این دیگه وجود نداره تو دنیا، که بگه، "کوه با نخستین سنگ‌ها آغاز می‌شود و انسان با نخستین درد و بلاه بلاه بلاه من با نخستین نگاه تو آغاز شدم." اما اشتباه می‌کنیم چون شاملو که می‌رفت دنبال دخترهای دیگه و آیدا هم هنوز یه خونه نداره که توش زندگی کنه. شاملو حرف مفت می‌زد پس. من به جاش سعدی دوست دارم. سعدی صادقه. می‌گه، "هر که را در خاک غربت پای در گل ماند، ماند / گو دگر در خواب خوش بینی دیار خویش را" منم این برنامه‌ام نبود که یه دفعه ببینم توی چند سال گذشته‌ی زندگیم، همه چیز روی حرکت آهسته بوده.  که همه حرکت کردن و جلو رفتن و من فقط شاهد بودم. که باید مواظب خودم می‌شدم که یه دفعه نپاشم از هم. این‌که بقیه باهات مدارا کنن یه چیزه و این‌که خودت مجبور باشی با خودت مدارا کنی یه چیز دیگه‌ست. آدمی که جلو خودش گند زده واسه‌ش مهم نیست که جلوی هر آدم دیگه‌ای هم گند بزنه. چون واسه آدم هیچ کسی عزیزتر از خودش نیست. نظر هیچ کسی هم اندازه خودش واسه‌ش مهم نیست. من با شاملو مشکل دارم چون اگه بخوام شاملو بخونم بعد باید بگم که من یه تلویزیون خیلی قدیمی دارم مثلاً. میرم تعمیرگاه و می‌گه من ده میلیون می‌گیرم و تعمیرش می‌کنم.  خب آدم عاقل ده میلیونش رو بر می‌داره و می‌ره یه تلویزیون نو می‌خره. همون سعدی آخرهای یه شعر فوق‌العاده می‌گه، "به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل / و گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم" منم سعی کردم. بیش‌تر از وسعم حتا. ولی نشد. سعدی خیلی وقت پیش زندگی کرده و حالا هم زیر خاکه. منم احمقم که برگشتم خونه و تئوری تلویزیونم رو عملی نمی‌کنم.

باور کنید من بجز سکسی بودن، خوبی‌های دیگری هم دارم.

جق زدم بعد دیدم هنوز دوسش دارم.

اینجا آفریقاست - قسمت شانزدهم [خداحافظ ماندلا!]

و آن‌ها سنگ را انتخاب کردند، همان که سخت است و مظهر است و ماندگار؛ آدمی دوست دارد این گونه باشد.

رامین حیدری فاروقی - رویا نونهالی

اینجا آفریقاست - قسمت پانزدهم

شکارچی به گفت‌وگو با شکار نشسته است، و توافقْ جادوی این گفت‌وگو است.

رامین حیدری فاروقی - رویا نونهالی

ای پسران چک!

نشسته بودم روی مبل، شامم را نشستنی روی مبل خورده بودم. یک ساندویچ پرادویه‌ی تند، که بعدش باید تا صبح بگوزم. می‌گوزم. بذار بگوزیم بابا.

قبلش دوش گرفته بودم. قبل‌ترش توی باشگاه بودم. پس الان لخت نشسته‌ام روی مبل، ساندویچ می‌خورم و توی فکرم که تا صبح بگوزم.

کولر روشن است. بعد از حمام کولر چرا روشن است؟

کوکای سرد را هم می‌خورم. تاثیری بر کم و کیف گوز ندارد.

سردم می‌شود. سردم می‌شود. خودم را بغل می‌کنم. بازوهای کوچکم را می‌تابانم دور سینه‌ام. سرم را هم به زیر می‌اندازم تا بدنم جمع‌تر شود. پاهایم را به هم می‌چسبانم تا باز هم جمع‌تر شوم. جمعِ جمع می‌شوم. با سری که به زیر انداخته‌ام، موهای سینه‌ام را می‌بینم؛ قشنگند.

بعد او را می‌بینم که روبه‌رویم است. او هم لخت نشسته. هر دو لختیم اما با دلایلی متفاوت. چقدر موهای سینه‌اش زشت است. مردی که موهای سینه‌اش زشت است همه عمر باید ساندویچ‌های پرادویه بخورد.

منِ جمعِ جمع‌شده دلم تنگ می‌شود اما چیزی ندارم که دل‌تنگش شوم. این برایم عجیب است. اولین‌باری‌ست که برای چیزی که ندارم دل‌تنگ شده‌ام. کمی بعد می‌فهمم چیزی که دل‌تنگش شده‌ام هیچ ماهیتی ندارد. نه از آب است، نه از گاز و نه از آتش. هیچ‌چیز نیست و هیچ‌چیز هم نیست. نیست. وجود ندارد. هیچ‌چیز ندارد، چه برسد به اسم و نشانی. خیلی گیج می‌شوم و حس دل‌تنگی قوت می‌گیرد.

او می‌گوید چند ماه بعد سی ساله می‌شود و این غمگینش می‌کند. می‌خواهم بگویم کسی باید از پیر شدنِ بی‌وقفه غمگین شود که جوانیِ زیبایی داشته باشد. این تن عن‌آلودت را سی سال دیگر نگه می‌داری و می‌میری. کس و شعر نگو. سرم را زیر انداخته‌ام و در حالی که سعی می‌کنم موهای سینه‌ام را بشمارم، چیزی نمی‌گویم.

رمان چکی را برمی‌دارم. بازش می‌کنم. صفحه‌ی ششصد و یازده. چوق الف را کنار می‌زنم و می‌خوانم. بعد برای دل‌تنگی‌ام جای‌گزینی پیدا می‌کنم. پیدا می‌کنم که دلم می‌خواهد شوایک مرا بکند. دلم می‌خواهد با همه سفاهتش با من به رخت‌خواب برود. نه، به رخت‌خواب رفتن زیادی تمیز است. مرا کف یک اتاق نظامی و گه به زمین بزند. با تن گوشت‌آلویش بر من خم شود. کیرش را به من بچسباند و هم‌زمان که مرا می‌مالد یکی از آن انبوه خاطراتش را تعریف کند. این‌بار تعریف کند که در محله‌‌ی سابق‌شان، پیش از جنگ، در می‌خانه‌ی ساغر، یا در هر کجای دیگری، چطور پسرهای کونی را با سفاهتش جذب می‌کرده و می‌گائیده است. برمی‌گردم تا چهره‌ی سراسر آرامش را ببینم. او بهترین مردِ دنیاست. مردک عن‌آلود می‌خواهد به سی سالگی‌اش فکر کنم. اجازه نمی‌دهد با شوایک حال کنم.

جالب است که شوایک با تنی چاق، گوشت‌آلود است و نه عن‌آلود. او حق دارد چربی خوک بخورد.

شمارش موهای سینه‌ام ناممکن است. بلند می‌شوم و لباس می‌پوشم. کم‌کم به وقت گوز نزدیک می‌شوم.

داستان راستان

(۱)

محمود رو سال ۸۸ گرفته بودن. برده بودنش تو یه بازداشت‌گاهی که به قول خودش بوی مُرده می‌داد. یه سروانی پیدا می‌شه که دلش به حال محمود می‌سوزه و می‌آرش به حیاط که هوا بخوره. دست‌بندش رو می‌بنده به محافظ کولر و می‌ره. دست‌بندش رو از اول شُل بسته بودن. دستش عرق می‌کنه و محمود شروع می‌کنه به تکون دادنِ مچش توی دست‌بند. بالاخره دستش رو آزاد می‌کنه و می‌پره رو دیوارِ پشت سرش. خودشُ می‌کشه بالا و می‌پره اون ورِ دیوار.

بنده‌خدا محمود از ویرژیل استارک‌ول هم باحال‌تر بود. تا هفته‌ها بعدش داشت کتک می‌خورد. اون ورِ دیوار، ساختمون مرکزیِ نیرو انتظامی بود.

(۲)

محمود اینا یه روز تعطیل رفته بودن دانشگاه آزاد تا رو در و دیوارش شعار موسوی کروبی بنویسن. کل هدف از ماموریت‌شون نوشتن شعار با اسپری سبزرنگ بود. یه باره وسط‌های ماموریت محمود دید که یکی از رفقا یه پیت بنزین خالی کرد یه جایی. کلِ دانشکده شیمی رو آتیش زدن.

(۳)

سال ۸۸ شناسنامه‌ی سعید گرو اداره گمرک بود و نتونسته بود رای بده. بازجوئه ازش پرسیده بود، شعار معار چی می‌دادی؟ جواب داده بود، الله اکبر. بازجو هم یه نگاه خودت خری انداخته بود و دوباره پرسیده بود، شعار چی می‌دادی؟ گفته بود، یکی دو بار رای منُ دزدیدن دارن باهاش پُز می‌دن هم گفتیم. بازجوئه پرسیده بود، پس رای دادی آره؟ گفته بود، والا خب... نه. هیچی دیگه، با باتوم برقی دستش کبود شد.

اینجا آفریقاست - قسمت چهاردهم

و ببین که پرندگان مهاجر اند، نه، مسافر اند. آنها می‌روند و در جایی نمی‌مانند که همواره باشند. کار آنها رفتن است.

رامین حیدری فاروقی - رویا نونهالی

اینجا آفریقاست - قسمت سیزدهم

سفر امروز به سختی دیروز نیست. معجزه‌ی این سفر رسیدن نیست؛ دیدنه، تعریف کردنه. ببین! 

رامین حیدری فاروقی - رویا نونهالی

اینجا آفریقاست - قسمت دوازدهم

در سرزمینِ هم‌چون پرندهْ زیستن، به شاخه‌ی دور. 

رامین حیدری فاروقی - رویا نونهالی

اینجا آفریقاست - قسمت یازدهم

آخرش باید بیای بیرون، از کلاس، از کتاب، از خودت. من سفر رو انتخاب می‌کنم؛ مشابه و متفاوت. اگه بشه.

رامین حیدری فاروقی - رویا نونهالی